Convivium Improvisum
de Hobbito
Scripsit J. R. R. Tolkien
Convertit in linguam latinam
John Curtis Franklin.
Ecce foramine sub terra hobbitus
olim habitavit: sordidum squalidum sudorum clausulis vermiculorum fartum ac redolenti madore madenti odore non foramen, nec autem aridum
harenosius et ita ornatum cui nulla edulia essent aut
sedile quae fruniscereris:
foramen hobbitale habitaculum
fuit, semper quae habitacula habitabillima quidem sunt.
Orbiculato omnino ostio foramen quasi navitae fenestrula, viridi cui picto inest bulla aenea ipso in meditullio flavescens in splendorem, quo aperto quidam apparet
cuniculus tubulatior pro vestibulo, quo transito idem nunc ullo sine fumo habitallimus videtur, muris ligno laqueatus, solo tesseris tapetisque tesseratus, sellulis perpolitis bene instructus cum paxillisque creber quibus compluribus
petasi et tunicae superiniciantur
— hobbito hospites apud se oblectandi magno erant studio. Cuniculus collis in latus, quem Collem omnes longe lateque
vocabant, penitus pervagans recte recedit paene, secundum quem ostiola orbiculata quae multa exeant illinc, aliud aliorsus muro in alterno. Hobbito conscendere scalas libuit non multum: cubicula lavationes haud pauca promptuaria
vestiaria plurima vestiumque plena culinae cenacula omnia in solo eodem, omnia quidem eodem
in cuniculo. Omnia ad sinistram ineunti optima conlocata conclavia, quippe quae fenestrulas haberent sola, quae orbiculatae
et alte recessae hortulum eius ac ultra circumspectabant prata declivia usque ad flumen.
Locupletissimus fuit hic hobbitus nomine Baggins. Collem
circa Bagginses post memoriam hobbitorum
habitaverant, atque tota illos vicina
honestissimos habuit, non modo quod opulentes illi essent plerique
sed etiam id quod temerarium aliquid aut improvisum agerent numquam: exspectares causa inaudita nullo negotio quid de quolibet quilibet diceret Baggins. De uno ex Bagginsibus haec est narratio
quem ad modum peregrinatus
sit temere atque improvisa agentem omnino dicentemque se offenderit. Licet sit factus male
honestus vicinis, at ille tamen consecutus
— sed mane: ipse num in fine quid consecutus
sit videbis tu.