Convivium Improvisum
de Hobbito
Scripsit J. R. R. Tolkien
Convertit in linguam latinam
John Curtis Franklin.
Ecce foramine sub terra hobbitus olim habitavit: sordidum squalidum sudorum
clausulis vermiculorum fartum ac redolenti madore madenti odore non foramen,
nec autem aridum harenosius et ita ornatum cui nulla edulia essent aut sedile
quae fruniscereris: foramen hobbitale habitaculum fuit, semper quae habitacula
habitabillima quidem sunt.
Orbiculato omnino ostio foramen quasi navitae fenestrula, viridi cui picto inest
bulla aenea ipso in meditullio flavescens in splendorem, quo aperto quidam apparet
cuniculus tubulatior pro vestibulo, quo transito idem nunc ullo sine fumo habitallimus
videtur, muris ligno laqueatus, solo tesseris tapetisque tesseratus, sellulis
perpolitis bene instructus cum paxillisque creber quibus compluribus petasi
et tunicae superiniciantur — hobbito hospites apud se oblectandes magno
erat studio. Cuniculus collis in latus, quem Collem omnes longe lateque vocabant,
penitus pervagans recte recedit paene, secundum quem ostiola orbiculata quae
multa exeant illinc, aliud aliorsus muro in alterno. Hobbito conscendere scalas
libuit non multum: cubicula lavationes haud pauca promptuaria vestiaria plurima
vestiumque plena culinae cenacula omnia in solo eodem, omnia quidem eodem in
cuniculo. Omnia ad sinistram ineunti optima conlocata conclavia, quippe quae
fenestrulas haberent sola, quae orbiculatae et alte recessae hortulum eius ac
ultra circumspectabant prata declivia usque ad flumen.
Locupletissimus fuit hic hobbitus nomine Baggins. Collem circa Bagginses post
memoriam hobbitorum habitaverant, atque tota illos vicina honestissimos habuit,
non modo quod opulentes illi essent plerique sed etiam id quod temerarium aliquod
aut improvisum agerent numquam: exspectares causa inaudita nullo negotio quid
de quolibet quilibet diceret Baggins. De uno ex Bagginsibus haec est narratio
quem ad modum peregrinatus sit temere atque improvisa agentem omnino dicentemque
se offenderit. Licet sit factus male honestus vicinis, at ille tamen consecutus
— sed mane: ipse num in fine quid consecutus sit videbis tu.